قصه ی بی سرزمينی

نه اینکه از خواب زمستانی بیدار شده باشم اما...

http://parandeyebiashiyan.blogfa.com/

کماکان در خواب زمستانی.....

خیلی دوست داشتم آخرین پستم شعری باشد که نام وبلاگم را از آن گرفته ام

شعری که هر بار خواندنش مرا به ۱۸ سالگی ام می برد

پس بخوانید قصه ی بی سرزمینی ام را...

قصه ی بی سرزمینی

از پشت پنجره

                           مهتاب نور نقره ای اش را

                                                                    بر دشت بی بهار دلم می ریخت

                     من خسته از شتاب همه لحظه های عمر

                                    سر را درون بالش اندوه برده و فریاد می زدم

                تا نشنود صدای مرا گوشی

                                                             تا چشم های پرگنه مردم

                                                                                                 رسوا نبیندم

                      فریاد من نیامده از سینه ام شکست

                            بغضی شد و درون گلو رخنه کرد باز

               من

                              با این تن اسیر

                                                           در انتهای شب

                                                                              مبهوت مانده بودم

                         شوقی نمانده بود برای شکفتنم

                      شوق شکفتنم

                                                        در نطفه مرده بود

                        بر زورقی سوار

                                                     تنها مسافر دریای پر تلاطم غم بودم

                  دریای بی نهایتی که در آن امواج

                                                       با سرعتی چو باد مرا پیش رانده بود

                  من مثل یک غریق

                                                    حتی توان فریاد را

                                                                                 دیوانه وار به آب سپردم

                     زورق به زیر آب فرو رفت

                                                             انگار خواب بودم و بیداری

                                     مفهوم ساده ی گنگی بود.

                       آنسوی آب ها

                                                 دنیای دیگری جریان داشت

                 آنچنان وسیع

                                               که این کره ی مفلوک در برابرش

                                                                                               همچون غبار بود

                              دنیای زیر آب

                                                       انگار همزاد گمشده ای بود

                                 که این زمان

                                                          اینجا می یافتمش

                            از پیش چشم من

                                                               ماهیان عبور می کردند

                              و ذرات نور را

                                                           به جان تیره ی من می بخشیدند

                                    دستان خسته ام

                                                                   با شعر روحبخش سراسر امید آب

                                          جان تازه یافت

                            دستان من در آب

                                                         معصیت تمام گنه های کرده را

                                                                                      از یاد برده بود

                                      دستان من کنون

                                                                   پر بود از تهی

                                                    این خالی عجیب مرا مست کرده بود

                                  مستی که خنده اش

                               خواب زلال و شیشه ای آب را شکست

                          آنسوی آب ها

                                                          مردم درون خانه ای از جنس آینه

                            می زیستند با هم و لبریز از نشاط

                                                      آیینه ای نبود ولی چشم هایشان

               هرگز به هم دروغ نمی گفتند

                               در زیر آب ها

                                                            شهری شبیه خواب های شیشه ای ام می زیست

                   من در دل سکوت

                   غم های کهنه را از یاد برده بودم

                        ناگاه

                                       دستی به روی شانه و چشمی به روی من

                             دل از کفم ربود

                      او بود

                                          آری پری قصه های کودکانه ام

                       اینجا نشسته بود و نگاهش

                                                                    دل را به روزهای کودکی ام می برد

                 چشمان او ولی

                                             هرگز شیبه چشم های آن پری قصه های من

                        از خنده پر نبود

                    گفتم : که این تویی زیبا عروس آب های هفت سرزمین؟

                دیدم که دیده اش لبریز اشک شد

                                                                     آهی کشید و گفت:

                            من آن عروس کوچک آبم که حجله اش

                                                           مرگ هزار ماهی تنها و بیکس است

                          آن شب تمام شهر

                                                               غرق سرور بود

                    و ماهیان

                                            تور سفید روی سرم را به رسم آب

                              تا آسمان آبی آنسوی آب ها

                                                                           پیش می بردند

                                 دیری گذشت و چشم های من

                     آنسوی آسمان

                                                       در چشم های روشن خورشید خیره ماند

                             مبهوت او شدم

                                                          نوری که هیچ تمام نمی شد

                            گرمای او مرا مجذوب کرده بود

                     می خواستم پرنده شوم

                                                               رو به سوی او

                                                                                        پر و بال گسترم

                                  افسوس آرزوی دل عاشق

                                                             جاری شد و به روی لبانم ریخت

                       آن ماهیان همه

                                                      رو به سوی آفتاب و نور

                از آب  آب  روشن  و آبی

                                                         برون زدند

                            می خواستم که بوسه ی گرمی ز آفتاب

                       بر روی ماهشان بنشانم

                                                                     ولی دریغ

                           این نور نا تمام

                                                        فانوس قلب کوچکشان را

                               خاموش کرده بود.

                       اینک منم

                                                     عروس سیه پوش آب ها

                         پری قصه های کودکانه ات

                                                                 هر روز بی قرار نفس های خوب مرگ

              شعری برای آمدنش ساز می کنم

                                                        شعری که رهسپار دل آب می شود

                        اما دریغ و درد

                                                این آرزوی من مانند یک حباب از یاد می رود

                      و این انتظار تلخ

                                                         هر روز مثل آب تکرار می شود

                            وقتی که رهسپار دیار دگر شدی

                            با خدا بگو:

                                                        اینجا دگر برای دل من قفس شده

                        با او بگو مرا

                                                     از این قفس برهاند

                                                        موجی مهیب فاصله انداخت بین ما

                                   امواج با شتاب

                                                     به ساحل کشاندنم

                            او رفته بود و من

                                       با ماسه های نرم چون گوش ماهیان کوچک و خاموش

                آواز بیکسی ام را خواندم

                                                          غمگین تر از همیشه و هر روزه.

                             آنسوی ماسه ها

                                                            کمی دورتر ز من

                    آن نازنین پری پر اندوه خفته بود

                                  خوابی که ضجه های من آن را نمی ربود

                 خوابی که جاودانه و مغرور می گذشت

                                                                                    از دیدگان من

                         اینک به چشم من

                                                               دریا فریب آبی گنگی بود

                          تنها همین و قصه ی بی سرزمینی ام

                                                                       چون آبهای راکد دنیا ادامه داشت.

                                                                                                             ۸۲/۵/۲۵

 تا ...این آخرین پستم خواهد بود..می خواهم به خواب زمستانی بروم

                                                   دل زار

                              دل گرفته در این روزگار بی یار است

                                نصیبش از همه عالم دو چشم غمبار است

                               همیشه منتظر است و کسی نمی آید

                                  ولی هنوز نگاهش به راه بیدار است

                                  در این جهان که بدون جواب خوبی نیست

                                       جواب خوبی دل بیکسی و آزار است

                                    رفیق روز و شبش خنجر است و تنهایی

                                   دل تکیده و زخمی همیشه بیمار است

                                    در این حوالی غربت در این زمانه ی غم

                                    تمام ثانیه ها غرق بوی تکرار است

                                   همیشه شعر شده نام حرف های دلم

                                      نصیب شاعر این شعرها دل زار است

                                                   ۸۶/۴/۱۵

¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ توسط مريم علي اكبري

روز اول

او همین است عکس شعری که روی فرش زمین جا مانده